Галоўная » суд » Page 58

Чарговы прысуд-328: у Магілёве 18-гадовай дзяўчыне далі 8 гадоў

Ульяну Галубцову арыштавалі 13 лютага: міліцыя забрала яе проста з працы. Паколькі на той момант ёй яшчэ не было 18 год, то ў Следчы камітэт выклікалі бацькоў: тата Ульяны Сяргей прысутнічаў з ёй на допытах. Ён даводзіць, што дачку падставілі.

5 чэрвеня Суд Кастрычніцкага раёну гораду Магілёва разгледзеў справу Ульяны ды прызнаў яе вінаватаю ў незаконным абароце псіхатропных рэчываў. Суд палічыў, што падсудная «набыла і збыла крышталічнае рэчыва, у складзе якога знаходзіліся асабліва небяспечныя псіхатропы». За гэта ёй прысудзілі 8 год папраўчай калоніі агульнага рэжыму без канфіскацыі маёмасці.

Дзень свайго паўналецця Ульяна сустрэла ў Магілёўскай турме № 4. Сваёй віны яна не прызнае і кажа, што ніякага злачынства не здзяйсняла.

Апошняе слова

«Наркотыкі – гэта страшна, з імі трэба змагацца, але не такімі спосабамі. Тыя, хто сапраўды ўжываюць і займаюцца збытам наркотыкаў, ходзяць на волі, а я зараз сяджу за кратамі. У турме жыцця няма, а я сапраўднага жыцця яшчэ не бачыла. Прашу не караць мяне» – гэтак Ульяна звярнулася да суддзі ў сваім апошнім слове.

Пракурор прасіў пакараць Ульяну 11 гадамі зняволення. Змякчальных фактараў бок абвінавачвання не ўгледзеў, а ў якасці абцяжарваючых назваў карыслівасць учынку. Паводле ж адвакатаў, у справе адсутнічаюць доказы карыслівасці – Ульяна не ўзяла сабе ні грошы, ні наркотыкі.

Дзіця прадае даросламу наркаману псіхатропы?

Па версіі следства непаўналетняя Ульяна праз інтэрнэт прапанавала даросламу, неаднаразова судзімаму за наркотыкі грамадзяніну Хомчанку набыць у яе псіхатропныя рэчывы. Той перадаў інфармацыю аператыўнаму супрацоўніку Максіму Лысякову, які і вырашаў зладзіць праверачную закупку.

Падстаўным пакупніком быў уласна Хомчанка. 20 лістапада 2017 года ён перадаў Ульяне памечаныя грошы, каб тая паклала іх на інтэрнэт-кашалёк, а затым паехала ў лес па закладку з наркотыкамі. Гэтую закладку Хомчанка забраў у Ульяны на прыватнай кватэры.

Версія Ульяны іншая: 20 лістапада яна сустрэла раней вядомых ёй Хомчанка і Сакалову, якія на той момант былі сужыцелямі. Хомчанка спаслаўся на зламаны тэлефон і папрасіў скарыстацца з тэлефону Ульяны. Ён замовіў наркотыкі і даручыў дзяўчынам схадзіць пакласці грошы на электронны кашалёк. Даў ім 100 рублёў. Ульяна і Сакалова паклалі грошы, а затым паехалі ў лес шукаць закладку. З пакункам яны паехалі на кватэру да Хомчанкі і Сакаловай, дзе Сакалова адчыніла пакунак і папрасіла Ульяну аддаць ягонае змесціва Хомчанку.

Прэмія 1 800 рублёў за кожны гэткі прысуд

Бацькі Ульяны гавораць, што былі гатовыя да абвінаваўчага прысуду, бо бачылі, як ідзе працэс. Тлумачэнні сведкаў яны лічаць ілжывамі.

«Я ведаю, што за кожнага такога асуджанага па 328 артыкулу, і не важна, што гэта яшчэ дзіця, выпісваюць 1 800 рублёў прэміі. Ім патрэбныя гэтыя прысуды дзеля выканання планаў і каб зарабіць грошы. Людзі проста робяць сабе кар’еру. А тое, што тут адбылося – гэта поўная падстава. Мы будзем абскарджваць гэты вырак. А з заўтрашняга дня я пачынаю галадоўку», – гаворыць бацька Ульяны Сяргей.

У справе разглядаецца і даказваецца толькі адзін факт – праверачная закупка. Аператыўнік Максім Лысякоў спасылаецца на інфармацыю аб дачыненні Ульяны да збыту наркотыкаў, але не прыводзіць канкрэтныя факты. А значыць, паводле адвакатаў, працэдура праведзена з парушэннем заканадаўства, бо не было падставаў для правядзення праверачнай закупкі. Ульяна нават не стаяла на ўліку ў наркалагічным дыспансеры.

Закон забараняе падбухторваць да злачынства, а менавіта гэтак і было зроблена падчас праверачнай закупцы, лічаць адвакаты. Ульяна заявіла ў судзе, што яна не прапаноўвала набыць наркотыкі, гэта падстаўны пакупнік (паміж іншым, яе добры знаёмы, да якога Ульяна мела давер) прасіў дапамагчы набыць іх.

«Дазнаўца Максім Лысякоў – самы зацікаўлены ў абвінаваўчым сыходзе справы чалавек: ён атрымаў аператыўную інфармацыю, кіраваў кантрольнай закупкай, апытваў усіх сведкаў. Гэты чалавек прыцягнуў сабе ў дапамогу прадстаўнікоў грамадскасці, якіх выкарыстоўваў у падобных справах ужо не раз. Гэта стандартная схема: следчы, падстаўны пакупнік і прадстаўнік грамадскасці – усе знаёмыя паміж сабой, а значыць, у нейкім плане залежныя адзін ад аднаго», – заяўляе ў судзе адвакат.

​Праверачную закупку ажыццяўлялі наркаманы?

Паводле бацькоў Ульяны, на момант правядзення праверачнай закупкі Хомчанка і Сакалова былі сужыцелямі, але на судзе яны казалі, што не ведаюць адзін аднаго. Бацькі асуджанай сцвярджаюць, што Хомчанка неаднарозова сядзеў за наркотыкі, а Сакалова пад уздзеяннем псіхатропных рэчываў скокнула з вакна і зламала ногі.

На судзе Хомчанку апытвалі без прысутных. Бацькі Ульяны заяўляюць, што акрамя іхняй дачкі Хомчанка такім жа чынам падстаўляў і іншых людзей, ім дакладна вядома пра выпадак, калі з падачы Хомчанка 25-гадовую жанчыну асудзілі па 328 артыкулу на 10 гадоў зняволення.

Захады канфідэнцыйнасці ўжываюцца ў выпадку, калі існуе пагроза жыццю ці здароўю сведкаў. У матэрыялах справы адсутнічаюць доказы, што такая пагроза існавала ў гэтым выпадку. Сэнсу хаваць сапраўдныя імёны сведкаў таксама не было – Ульяна з імі была знаёмая і ведала не толькі імёны, але і іх месца жыхарства.

Адвакаты Ульяны даводзяць, што гэтыя захады ўжытыя не ў мэтах бяспекі, а каб апытаць сведкаў у закрытым судовым паседжанні і схаваць ілжывыя паказанні.

Чакалі 3 месяцы, каб распачаць справу

Праверачную закупку здзейснілі ў лістападзе 2017 года. А крымінальная справа супраць Ульяны была распачата толькі ў лютым. Навошта спатрэбілася чакаць 3 месяцы? «А таму, што паказнікі за 2017 год ужо былі выкананы, – заявіў на судзе адвакат Ульяны, – і справу вырашылі перакінуць на 2018 год».

Пракурор у якасці абцяжарваючага чынніка назваў карыслівасць учынку, але яна засталася не даказана, лічаць адвакаты. Ульяна Галубцова падчас праверачнай закупкі не атрымала ні грошай, ні наркотыкаў. Хомчанка перадаў ёй грошы, якія яна цалкам паклала на пазначаны ім электронны кашалёк.

Бацькі распавядаюць, што Ульяна наведвала секцыю жаночага футболу, мела шмат сяброў, была вельмі камунікатыўнай. На момант затрымання Ульяна была студэнткай першага курсу завочнага аддзялення ў Магілёўскім дзяржаўным універсітэце харчавання.

АС

Крыніца: “БелСАТ”

Суд Ленінскага раёна Магілёва пакараў журналістаў вялікімі штрафамі

Суддзя Ленінскага райсуда Магілёва Таццяна Касцюк 29 мая пакарала штрафамі “за незаконны выраб прадукцыі СМІ для замежнага спадарожнікавага тэлеканала “Белсат” магілёўскіх журналістаў Аліну Скрабунову і Яўгена Глушкова.

Аліна Скрабунова і Яўген Глушкоў

На падставе ч. 2 арт. 22.9 КаАП на Аліну Скрабунову накладзены штраф у памеры 50 базавых велічынь. Яўген Глушкоў аштрафаны на 30 базавых велічын.

У судзе журналістам ставіўся ў віну выраб двух відэасюжэтаў для тэлеканала “Белсат” — пра высяленне жыхароў дамоў у Магілёве з-за памылкі ўладаў, і пра самагубства кіраўніка аграхолдынга “Купалаўскае” ў Шклоўскім раёне.

Пасля таго, як суддзя адмовілася выслухаць хадайніцтва Аліны Скрабуновай аб дазволе фота- і відэаздымкаў працэсу, абвінавачаныя журналісты пакінулі залу судовага пасяджэння. Разам з імі сыйшлі ўсе, хто прыйшоў падтрымаць Скрабунову і Глушкова, — сябры з ГА “БАЖ”, а таксама людзі, пра якіх журналісты рабілі рэпартажы.

“Таццяна Касцюк выконвае палітычны заказ, бо ведаюць, што яна прыме патрэбнае рашэнне. Яна не хацела задавальняць усе нашы хадайніцтвы, не захацела нават іх слухаць. Учора яна мне не хацела даваць справу на азнаямленне. Сёння ж заявіла, што не памятае, што выносіла мне абвінаваўчы вырак. Навошта прысутнічаць на працэсе, калі ўсё загадзя вырашана”, – зазначыла Аліна Скрабунова ў гутарцы з карэспандэнтам службы маніторынгу ГА “БАЖ”.

Нагадаем, у лістападзе 2017 года суддзя Таццяна Касцюк ужо карала Аліну Скрабунову штрафам у памеры 30 базавых велічынь паводле ч. 2 арт. 22.9 КаАП.

Гэта стала падставай для таго, што на судовым слуханні 29 мая 2018 года Аліна Скрабунова і Яўген Глушкоў заявілі адвод суддзі Касцюк. На думку журналістаў, паколькі суддзя прызнала віну Аліны Скрабуновай у лістападзе мінулага года, тое ж самае яна зробіць і цяпер, нягледзячы на ўсе іх довады і аргументы. Журналісты патлумачылі недавер суду тым, што суддзя Касцюк зацікаўленая ў абвінаваўчым выраку, паколькі апраўдальны будзе супярэчыць ранейшаму яе рашэнню.

Таццяна Касцюк не задаволіла хадайніцтвы журналістаў, падкрэсліўшы пры гэтым, што яна не мае нейкай асабістай зацікаўленасці пры разглядзе адміністрацыйнай справы.

Калі ўдзельнікі працэсу выйшлі на вуліцу, высветлілася, што іх таемна здымаюць з мікрааўтобуса невядомыя людзі ў цывільным.  Яны не захацелі патлумачыць, якое выданне ці ўстанову прадстаўляюць.

Па словах Скрабуновай і Глушкова, яны абавязкова будуць абскарджваць пастанову суддзі Касцюк у Магілёўскім абласным судзе.

Праваабаронца Барыс Бухель лічыць, што адміністрацыйная справа ў дачыненні журналістаў Аліны Скрабуновай і Яўгена Глушкова палітычна матываваная. Праваабаронца звязвае ціск на магілёўскіх журналістаў з агульнай хваляй рэпрэсій у Беларусі супраць тых, каго падазраюць у супрацы з тэлеканалам “Белсат”. Такога ж меркавання прытрымліваюцца і магілёўскія сябры ГА “БАЖ”.

Таксама Барыс Бухель адзначыў, што ў вынесенай суддзёй Касцюк пастанове ёсць шэраг недарэчнасцей:

“У пастанове суда Ленінскага раёна Магілёва ад 29 мая гаворыцца аб прыцягненні да адміністрацыйнай адказнасці Скрабуновай і Глушкова ўжо за выраб прадукцыі замежнага СМІ, а не за ўдзел у вырабе, як гэта паказана ў адміністрацыйных пратаколах. Гэта значыць, што суддзя Таццяна Касцюк зноў незаконна выйшла за межы адміністрацыйнага пратакола і тым самым фактычна пацвердзіла абгрунтаванасць заяўленых ёй адводаў – яна за супрацоўнікаў міліцыі зрабіла іх працу.

Акрамя таго ў апісальнай частцы пастановы ў дачыненні да абодвух фігурантаў пазначана, што яны працавалі разам над аднымі і тымі ж відэасюжэтамі, а ў высновах ўжо паказана, што кожны з фігурантаў справы самастойна, без удзелу другога ў адзін і той жа час вырабіў адну і тую ж прадукцыю замежнага СМІ. Напрошваецца лагічнае ўдакладняючае пытанне да суддзі Касцюк: “Хто ж усё-такі вырабіў гэтую прадукцыю “Белсата” – Скрабунова альбо Глушкоў?”

Крыніца: baj.by

 

Суд над магілёўскімі журналістамі адбудзецца 29 мая

Разгляд адміністрацыйнай справы ў дачыненні да магілёўскіх журналістаў-фрылансераў Аліны Скрабуновай і Яўгена Глушкова адбудзецца ў судзе Ленінскага раёна горада Магілёва ў 10 гадзін раніцы 29 мая.

Аліна Скрабунова, Барыс Бухель і Яўген Глушкоў

Журналістаў абвінавачваюць у незаконным вырабе прадукцыі СМІ для спадарожнікавага тэлеканала “Белсат” (ч.2 арт. 22.9 КаАП).

Старэйшы ўчастковы інспектар Ленінскага РАУС г. Магілёва маёр Руслан Марозаў 23 мая склаў на журналістаў пратаколы аб адміністрацыйным правапарушэнні за відэасюжэт пра высяленне жыхароў дамоў у Магілёве, які быў паказаны ў эфіры тэлеканала “Белсат”.

25 мая Яўгену Глушкову патэлефанавалі з Ленінскага райсуда Магілёва і паведамілі, што 29 мая яго чакае суд за незаконны выраб прадукцыі СМІ, пазней даслалі афіцыйную позву. Атрымала адпаведнае паведамленне на тэлефонны нумар і Аліна Скрабунова.

Неабходна адзначыць, што ўжо бліжэйшым часам фрылансераў можа чакаць яшчэ адзін суд за незаконны выраб прадукцыі СМІ — ужо ў Шклоўскім раёне. 25 мая намеснік начальніка аддзялення аховы правапарадку і прафілактыкі Шклоўскага РАУС капітан Віталь Бугаеў склаў пратакол аб адміністрацыйным правапарушэнні на журналістку Аліну Скрабунову за паказаны на “Белсаце” відэасюжэт пра самагубства кіраўніка аграхолдынга “Купалаўскае” Дзмітрыя Васілеўскага. 23 мая аналагічны пратакол быў складзены ім у дачыненні журналіста Яўгена Глушкова.

Крыніца: baj.by

 

История лжеполковника, которая обманула могилевчан на 360 тысяч долларов

Блондинку из Могилева, заигравшуюся в полковника, признали виновной по нескольким статьям Уголовного кодекса: мошенничество в особо крупном размере, подстрекательство к даче взятки, самовольное присвоение звания должностного лица.

Фото: пресс-служба УВД Могилевского облисполкома

Женщина, купившая милицейский мундир и представлявшаяся то полковником УВД, то заместителем начальника ГАИ, то руководителем Минской региональной таможни, убеждала земляков, что имеет доступ к конфискованному имуществу, которое вправе продать.

За посредничество 43-летняя Елена С. (приговор еще не вступил в законную силу, поэтому мы пока не называем фамилию осужденной) брала немалые суммы как в валюте, так и в рублях. Божилась, что сделки абсолютно прозрачны и деньги, переданные ей за квартиры и машины, пойдут в доход государства. На деле же на доверчивых белорусах мошенница с июня 2014 года по апрель 2017-го заработала более 700 тысяч рублей.

Елену задержали в апреле прошлого года. В ходе следствия и позже на суде она держалась надменно и даже вызывающе. Прощения у потерпевших (а их — больше десятка) не просила, не каялась — хотя только один клиент передал Елене около 200 тысяч долларов, взамен не получив ничего, кроме обещаний.

Люди, к которым Елена втиралась в доверие, и заподозрить не могли, что у «дамы с погонами» — богатое криминальное прошлое: она судима за подстрекательство к совершению преступления, взятки и мошенничество. И преступная схема Елены С. долгое время работала без сбоев: обаяние вкупе с милицейским мундиром гарантировали ей доверие со стороны потенциальных клиентов. Да и места сделок аферистка выбирала грамотно: здания ГАИ, таможни, банка. Видя, как уверенно ведет себя там их «благодетельница», клиенты не сомневались: Елена не последний человек в городе.

Старший следователь управления Следственного комитета по Могилевской области Сергей Ковалев вспоминает:

— Один из потерпевших до последнего не верил, что С. — мошенница. Твердил: не могла она с ним так поступить, они ведь знакомы много лет, она была вхожа в его семью. А началось все в 2014-м, когда Елена предложила ему купить в Минске конфискованный VW по цене почти вдвое ниже рыночной. В столице, в здании региональной таможни, С. взяла у него крупную сумму, зашла в какой-то кабинет, а выйдя, заверила земляка: автомобиль он сможет забрать уже через 2 недели.

Пока клиент ждал обещанного, Елена обработала его супругу, выманив у нее деньги якобы на покупку конфискованной 2-комнатной квартиры в Минске. Поняв, что супруги с легкостью расстаются с деньгами, С. позднее предложила им еще несколько «особо выгодных проектов» — приобрести несколько малосемейных квартир в Могилеве. Они якобы освобождались получающими новые квартиры жильцами — сотрудниками ОАО «Могилевхимволокно», а ее знакомый, занимающий на предприятии солидный пост, якобы может продать эти малосемейки людям со стороны.

В аферу с малосемейкой она втянула и другого могилевчанина, отдавшего за апартаменты в общежитии лже-полковнику больше 5 тысяч долларов.

Официальный представитель УСК по Могилевской области Оксана Соленюк уточняет:

— Елена настолько уверовала в собственную неуязвимость, что приводила потенциальных клиентов в квартиры к реальным владельцам, которые даже не помышляли продавать свои апартаменты. Например, явилась в могилевскую малосемейку и с порога заявила хозяину: ей нужно обследовать его жилищные условия. Простой работяга, завидев даму при погонах, перечить не стал, пропустил незваных гостей. Как ни странно, и другие владельцы жилья лишних вопросов не задавали. А клиентов, интересовавшихся, почему в их будущих апартаментах «до сих пор обитают какие-то люди», Елена успокаивала: они со дня на день съедут.

«Клиентов» С. с легкостью находила их не только в Могилеве. В 2015-м ей в очередной раз крупно повезло. В Славгороде она познакомилась с дамой, собиравшейся замуж за иностранца. Втершись к ней в доверие и узнав, что жених щедро спонсирует невесту, Елена предложила новоиспеченной подруге купить конфискованный Infinity. Взяла деньги, а пока якобы решала вопрос с растаможкой, подсунула заказчице еще 2 «свежих» конфиската — VW по «нереально низкой цене».

Машины у Елены славгородчанка заказывала еще не раз: крутой Bentley за 10 тысяч долларов, Porsche, Audi, BMW. Мошенница сумела убедить приятельницу: на этом автопарке та сколотит состояние, втридорога перепродав каждый автомобиль. И славгородчанка искренне радовалась такой перспективе, мысленно подсчитывая будущую прибыль. Елене она доверяла как себе: та приезжала к ней почти ежедневно, при ней созванивалась с «большими людьми»: начальниками ГАИ, УВД. И когда С. понадобились деньги якобы «на похороны матери сотрудника в больших погонах», тут же одолжила ей 1 500 долларов.

Летом 2016-го, когда циничная Елена «хоронила» уже маму высокопоставленного чиновника, с которым «тоже очень дружна», славгородчанка отдала еще 1200 долларов. Позднее, когда якобы с горя заболел следующий «друг-генерал» (ему С. «поставила диагноз» — онкологическое заболевание), провинциалка пожертвовала «доброй» Лене на его лечение уже больше 6 тысяч долларов! А следом — несколько комплектов золотых колец, усыпанных бриллиантами, сапфирами и жемчугами, сережек с драгметаллами, цепочек на общую сумму почти 32 тысячи рублей.

Возвращать благодетельнице баснословные суммы Елена не собиралась. И никаких угрызений совести не испытывала. Напротив, предложила подруге, у которой гуляла на свадьбе, фотографировалась, не опасаясь быть узнанной и разоблаченной, купить несколько квартир в разных районах Могилева и домик в «тихом центре». В общей сложности обогатилась за счет славгородчанки почти на 161 тысячу рублей.

Конфискованные дома, квартиры, дорогие легковушки, грузовики, катер, телевизоры, холодильники и мобильники лже-полковник «помогала» покупать и другим могилевчанам, минчанам. Предлагала и другие услуги: в трудоустройстве, получении водительского удостоверения в обход экзаменов. А у одного выманила деньги на… оплату лечения огнестрельного ранения, якобы полученного ею при задержании вооруженных преступников. Другим преступникам лжеполковник сочувствовала. За то, чтобы одного отпустили из тюрьмы условно-досрочно, взяла у его приятеля 25 тысяч долларов.

Суд первой инстанции приговорил ушлую аферистку к 10 годам лишения свободы. Ее клиенты, естественно, остались без обещанных машин, квартир и денег.

Крыніца: “СБ. Беларусь Сегодня”

Экс-председателя Костюшковичского сельисполкома приговорили к заключению за злоупотребление властью

Глава сельисполкома имитировал работу, тайком штрафуя местных жителей. Михаила Борисенко приговорили к трем годам и … чытаць далей

У Магілёве судзяць псыхічна хворага за прапаганду «радыкальнага ісламу» і экстрэмізм

У сьледчым ізалятары Магілёва 5 месяцаў утрымліваецца ў адзіночнай камэры 25-гадовы мужчына, які мае псыхічнае захворваньне, інвалід 2 групы. Яго вінавацяць у распальваньні расавай, нацыянальнай, рэлігійнай варожасьці, а таксама ў хуліганстве.

Магілёўская турма № 4, архіўнае фота

9 лютага судова-псыхіятрычная экспэртыза пастанавіла: Аляксандар Я. падчас учыненьня злачынстваў быў у стане бяспамяцтва. Гэта, аднак, не паўплывала на зьмяненьне меры стрыманьня. Ён застаецца ў СІЗА. Акрамя праблемаў з псыхікай, у зьняволенага хвароба тоўстага кішэчніка, якая вымагае мэдычнага нагляду.

10 траўня Магілёўскі абласны суд пачаў разгляд крымінальнай справы супраць зьняволенага. Учыненыя ім «грамадзка небясьпечныя дзеяньні» падпадаюць пад санкцыі 1 часткі 130-га і 339-га артыкулаў Крымінальнага кодэксу з максымальным пакараньнем да пяці гадоў. Судзьдзя Ірына Цяплова мае вырашыць пытаньне аб ужываньні ў дачыненьні абвінавачанага прымусовых захадаў бясьпекі і лячэньня. Дыягназ Аляксандра, які сам на працэсе не прысутнічае, не называецца.

Яго інтарэсы бароняць адвакат і бацька Юры Я., які мае трыццацігадовы стаж службы ў Міністэрстве ўнутраных спраў.

Сьледзтва: прапагандаваў радыкальны іслам

Паводле сьледзтва, Аляксандар прапагандаваў ідэі радыкальнага ісламу, нацызму і фашызму. На сваёй старонцы ў сацыяльнай сетцы «УКантакце» ён разьмясьціў матэрыялы, прызнаныя ў Беларусі экстрэмісцкімі. Быўшы студэнтам Беларускага інстытуту правазнаўства, ён маляваў у розных аўдыторыях у прысутнасьці студэнтаў малюнкі, якія сымбалізавалі ідэі радыкальнага ісламу, падчас лекцыяў выкрыкваў «Алах акбар», а таксама ўключаў на сваім тэлефоне аўдыёфайлы, якія прапагандуюць ідэі нацызму і расізму.

Магілёўскі абласны суд, у якім судзяць псыхічна хворага арыштанта

У эпізодзе з хуліганствам, паводле вэрсіі сьледзтва, Аляксандар, «дэманструючы ўсёдазволенасьць і беспакаранасьць сваіх дзеяньняў, грэблівае стаўленьне да грамадзкіх правілаў паводзінаў» ударыў нагой па дзьверах, якімі нанёс цялесныя пашкоджаньні дзьвюм аднакурсьніцам. Абедзьве дзяўчыны прызнаныя пацярпелымі. Матэрыяльных прэтэнзіяў да свайго крыўдзіцеля яны ня маюць. Пабояў не здымалі. Пра здарэньне паведамілі адміністрацыі інстытуту дакладной.

Маці: захапленьне рэлігіямі дапамагала сыну зьняць эмацыйнае напружаньне

Бацькі ўтрыманьне сына ў турме называюць «антыгуманным, бесчалавечным і зь юрыдычнага гледзішча неабгрунтаваным». Заяўляюць, што затрыманьне Аляксандра адбылося «з грубымі парушэньнямі нормаў Крымінальна-працэсуальнага кодэксу». Сьцьвярджаюць, што гэта зафіксавана ў матэрыялах справы. Намагаюцца, каб турэмнае зьняволеньне сына замянілі на хатні арышт ці перавялі яго ў спэцыяльную мэдычную ўстанову. Яны настойваюць: турма пагоршыць стан псыхічнага здароўя сына.

Мэдыкамэнты, казала на судзе маці абвінавачанага Тамара Я., рэгулярна носіць у турму, бо такіх прэпаратаў там няма. Першую ж перадачу зь імі, паводле яе, у турме зьнішчылі. Потым прызналі сваю памылку. Жанчына 45 гадоў адпрацавала ў мэдыцыне.

«9 лютага было атрымала заключэньне судова-псыхіятрычнай экспэртызы, што мой сын не ўсьведамляў сваіх учынкаў, і зь ім спыняюцца ўсялякія працэсуальныя дзеяньні. Чаму ні сьледчы, ні пракуратура мне не дазволілі пабачыцца з сынам, каб вызначыць ягоны стан? Ад 15 сьнежня ён утрымліваецца ў камэры-адзіночцы. Для тэлевізара ў камэры няма тэхнічных умоваў. Пэрыёдыкі ў яго няма. Чаму не зьмяняюць яму меру стрыманьня? Якім чынам ён перашкодзіць сьледзтву?», — пытала суд жанчына.

Суд не задаволіў хадайніцтва аб спатканьні зьняволенага з маці. Гэтае пытаньне будзе вырашана, калі справа будзе разгледжаная па сутнасьці.

Бацька заявіў, што сьледчы не пажадаў зьмяніць меру стрыманьня для сына, бо «яму так прасьцей працаваць зь ім».

Магілёўская турма №4, ілюстрацыйнае фота

Паводле маці, псыхічнае захворваньне сыну дыягнаставалі ў 2011 годзе, і, пакуль псыхіятры зь Менску яму не падабралі лекаў, яго часта клалі ў стацыянар. Апошнім часам знаходзіўся на амбуляторным лячэньні. Мэдыкі раілі яму, даводзіла яна, разьнявольвацца, выказваючы словамі тое, што ён трымаў у сабе.

Захапленьне рэлігіямі, мяркуе жанчына, дапамагала сыну здымаць эмацыйнае напружаньне. Да ісламу Аляксандар хадзіў да праваслаўных і каталікоў. Перад тым, як прыняць лекі, чытаў малітвы і выконваў рэлігійныя рытуалы. Спадзяваўся, што, як і праваслаўе з каталіцызмам, іслам яму таксама дапаможа перамагчы немач.

На думку сьведкі, інтарэс сына да фашызму зьявіўся пасьля таго, як выкладчыца інстытуту пасьля здачы ім на «выдатна» экзамэну прапанавала напісаць навуковую студэнцкую працу пра фашысцкі рух на сучасным этапе.

Яна дапусьціла, што частку матэрыялаў на сынаву старонку ў сацыяльнай сетцы маглі выкласьці ягоныя сябры, якія прыходзілі да яго ў госьці. Яны таксама былі пацыентамі псыхіятрычнай лякарні.

Здарэньне з аднагрупніцамі, на думку жанчыны, было выклікана тым, што Аляксандар праз хваробу кішэчніка баяўся застацца ў зачыненай аўдыторыі без прыбіральні. Таму, даводзіла яна, ён кінуўся да дзьвярэй, каб іх не замкнулі, але спатыкнуўся і ўдарыўся аб іх. У выніку і былі нанесеныя траўмы дзяўчатам. Калі яна сустрэлася з аднагрупнікамі, то дзяўчаты не прыгадалі інцыдэнту, настойвала маці зьняволенага.

Апэратыўнік: была пагроза, што фігурант паўторыць учынак Казакевіча

Арыштавалі Аляксандра 15 сьнежня 2017 году супрацоўнікі ўпраўленьня барацьбы з арганізаванай злачыннасьцю пры сілавой падтрымцы амапаўцаў. Суду даваў паказаньні старшы ўпаўнаважаны ўпраўленьня. Паводле яго, публікацыі на старонцы фігуранта прыцягнулі ўвагу, бо былі ў пераліку экстрэмісцкіх. Паводле міліцыянта, такімі іх прызналі розныя суды ў Беларусі.

Зьмест старонкі зьняволенага міліцыянт ахарактарызаваў як «поўная каша».

У ходзе праверкі, казаў ён, высьветлілася, што з інстытуту на ўладальніка старонкі не аднаразова пісаліся скаргі ў КДБ, каб былі прынятыя захады рэагаваньня. На старонцы разьмяшчалася інфармацыя з пагрозамі ў адрас аднаго з выкладчыкаў інстытуту, а «ў ходзе вобшуку быў забраны рытуальны нож з нанесенымі на ім рытуальнымі малюнкамі».

«Ня выключана было, што фігурант мог паўтарыць „подзьвіг“ Казакевіча, які прыйшоў з бэнзапілой у менскі гандлёвы цэнтар „Эўропа“ і ўчыніў забойства», — даводзіў супрацоўнік упраўленьня барацьбы з арганізаванай злачыннасьцю.

Паводле яго, успышкі агрэсіі Аляксандра неаднаразова фіксаваліся адміністрацыяй ВНУ. Іх міліцыянт патлумачыў хваробаю абвінавачанага.

«Тым ня менш бацькі спрабавалі яго адаптаваць у грамадзтва», — сказаў ён, гаворачы пра навучаньне Аляксандра ў інстытуце.

З Аляксандрам міліцыянт сустрэўся, калі яго затрымлівалі. Па яго словах, фігурант адмовіўся даваць паказаньні.

Аднагрупнікі «прасілі адміністрацыю, каб выключылі Аляксандра з групы»

Беларускі інстытут правазнаўства ў Магілёве

У першы дзень працэсу далі паказаньні суду двое студэнтаў, якія вучыліся разам з Аляксандрам. Яго паводзіны яны называлі агрэсіўнымі і неадэкватнымі, «бо ў свае гады ён мусіў кантраляваць свае эмоцыі». Агрэсія праяўлялася праз пагрозы «забіць, спаліць габрэяў, масонаў, а таксама жыхароў Данбасу». На агрэсіўныя паводзіны аднагрупніка студэнты стараліся не зьвяртаць увагі. Пасьля агрэсіўных выпадаў, казалі яны, надыходзіў пэрыяд спакою.

Студэнты казалі, што на заняткі Аляксандар прыходзіў з Каранам і штодня выкрыкваў «Алах акбар». Заяўляў, што лічыць сябе мусульманінам. Ён ня ўтойваў, што захапляецца ідэямі нэафашызму і радыкальнаму ісламу. У аўдыторыях на дошцы маляваў свастыку. Студэнты казалі, што група зьвярталася да адміністрацыі інстытуту, каб Аляксандра выключылі зь яе, бо «ён перашкаджаў навучальнаму працэсу».

Са слоў студэнтаў, на просьбу адміністрацыі яны запісвалі на відэа паводзіны аднакурсьніка. Прыгадалі, што ў адзін зь дзён Аляксандар уключыў у актавай залі «эсэсаўскі гімн», запісаны на тэлефоне, і маршыраваў пад яго. Нехта са студэнтаў запісаў гэта на відэа і выклаў у YouTube з надпісам «Так вучымся!»

Дапытаныя ў судзе студэнты прызналіся, што зь цікаўнасьці наведвалі старонку аднакурсьніка, але не затрымліваліся на ёй.

Адна з пацярпелых студэнтак у інцыдэнце зь дзьвярыма патлумачыла сваё нежаданьне фіксаваць пабоі тым, што палічылі пашкоджаньні нязначнымі. У дзяўчыны быў траўмаваны палец. Яе аднакурсьніцы дзьверы ўдарылі па твары і назе. Яна таксама не пайшла да мэдыкаў. Бацька Аляксандра раіў дзяўчатам скарыстацца мэдычнай дапамогай. Яны ж напісалі дакладную на паводзіны аднагрупніка і прасілі адміністрацыю, каб ён на заняткі прыходзіў з бацькамі.

На просьбу суду патлумачыць, у чым праявілася прапаганда Аляксандрам нацызму, фашызму і радыкальнага ісламу, студэнты выразна патлумачыць не змаглі.

Разгляд справы працягнецца 15 траўня. Суд дапытае яшчэ адну пацярпелую студэнтку, а таксама сьведак.

Крыніца: Радыё Свабода

 

Для “хлопца з бензапілой” за напад у шклоўскай калоніі просяць 23 гады ўзмоцненага рэжыму

23 гады калоніі ўзмоцненага рэжыму запрасіў пракурор для Уладзіслава Казакевіча. Прычым першыя пяць гадоў ён мусіць … чытаць далей